دفتر ایام

همپا

این روزها راحت‌تر قرآن می‌خونم. دیگه اذیتم نمی‌کنه. دلم رو آشوب نمی‌کنه. مدتیه که اگه نگم از خوندنش لذت می‌برم، مطمئن هستم که دیگه خوندنش آزارم نمی‌ده. می‌خواستم در مورد این آیه جدیدی که کشف کردم، بنویسم: آیه ۱۱۶ از سوره انعام. این آیه حرف دل من رو میزنه. خیلی وقته که دیگه اعتقادی به درستی رای اکثریت ندارم. من از اون آدم‌هایی هستم که اگر دوباره جمهوری اسلامی به رفراندوم گذاشته بشه(فرض از این محال‌تر هم میشه!)، دوباره نظر من همون آری است. نظام ایران به نظر من بدرستی به صورت محدود شده به ملت اجازه میده که در تصمیم‌گیری‌ها دخالت کنند. واقعا چقدر خود ما در روزمره‌های زندگی خود با مواردی مواجه می‌شویم که حق یک عده‌ای را تنها به‌خاطر اینکه جزء اقلیت هستند بدون عذاب وجدان زیر پا می‌گذاریم. چه آدم‌هایی که در طول تاریخ، فقط به این دلیل جون خودشون رو از دست دادند که نخواستند جزء اکثریت بشند و اکثریت نیز با بی‌شرمی تمام اونها رو به قول خودشون به درک واصل کردند و می‌کنند. دموکراسی توی زندگی ما اونقدر رخنه کرده که هرکسی می‌خواد کاری انجام بده اول دنبال یک همپا می‌گرده، دنبال کسی که حمایتش کنه و وقتی به اندازه کافی از قدرت حامیانش مطمئن شد به خودش این حق رو میده که دست به هر کثافت‌کاری بزنه. یا برای اثبات درستی نظرش از بقیه می‌خواد تا اونرو تایید کنند.
“اگر پیروی کنی از اکثر مردم زمین، تو را از راه خدا گمراه خواهند کرد که اینان جز از پی گمانی نمی‌روند و جز اندیشه باطل و دروغ چیزی در دست ندارند” ( آیه ۱۱۶ از سوره انعام ).
نمی‌دونم چه تفسیرهایی برای این آیه وجود داره، ولی من دوست دارم این آیه رو تفسیر نکنم.
- - - - - - - - - -
پ.ن: بعضی از جملات این پست، ایجاد سوء‌تفاهم کرده بود و بعضی از دوستان خوبم رو ناراحت. بهمین دلیل اونها رو اصلاح کردم.