دفتر ایام

خیلی‌وقت پیش فکر می‌کردم که وقتی آدم پا در سی سالگی می‌گذارد، یعنی کنده شدن از جوانی و چقدر آدم کامل و پخته می‌شود در این سن و چقدر نگاهش به زندگی و زنده‌گی‌اش تغییر می‌کند. و حالا می‌بینم که من هیچ‌ تغییری نکرده‌ام و زندگی هم واقعا همان چیزهای خیلی‌کوچک و بی‌اهمیت است. و اینکه اگر به چیزهای بزرگ دل ببندی، زندگی را از دست خواهی داد^۱. بگذریم از اینکه زندگی زیباست یا زشت، خوشبختی است یا بدبختی که دیگر فرصتی نیست برای وقت ‌تلف ‌کردن. وقتیکه انسان آنقدر قدرت دارد که زیبایی در نگاهش باشد^۲، دیگر چه نیازی به زیبایی زندگی. و اینکه حالا تنها باید جشن گرفت تا این اندازه نزدیک شدن به مرگ را. رخت‌ها را بکنیم، آب در یک قدمی است^۳.

^۱ شری راجنیش , ^۲ آندره ژید , ^۳سهراب سپهری