دفتر ایام

مجید جان!

(۱) آدم‌های نهیلیست حرف زیادی برای گفتن ندارند. بیهودگی تنها واژه باارزش و بامعنی زندگی آنهاست. برای این آدم‌ها توضیح هر چیزی خیلی راحت است. حالات، افکار، کارها، رفتارها و حتی آدم‌ها همگی به یک کلمه ختم می‌شوند: بیهودگی.
(۲) شاید تو هم روزی روبرو شوی با کسی که هرگز تجربه‌اش نکرده‌ای. آدمی با رنگ‌ و بویی تازه. در چنین شرایطی وقتیکه هیچ کاری از دستت برنمی‌آید باید تن به عقاید و رفتارهایی بدهی که هیچ‌وقت قبول نداشته‌ای.
(۳) معمولا کمتر کسی این موقع شب و توی این هوای سرد میلش به فضای سبز می‌کشد. به‌ندرت گاه‌گداری شاید مثل این دو جوانکی که یکی دارد به گوشی‌اش با صدای بلند می‌گوید که “بی‌شعور خودتی” و دیگری در همان حال از دور حالت ورجه وورجه می‌گیرد و می‌پرد روی یکی از همین وسایل ورزشی که شهرداری گذاشته است و مثل وزغ تند تند پاهایش را به جلو و عقب حرکت می‌دهد. آن یکی همچنان با صدای بلند دارد جر و بحت می‌کند یا شاید هم عشق‌بازی. نمی‌دانم. بعضی از رفتارهای این آدمیزاد آنقدر پیچیده و عجیب است که به درستی نمی‌توان تشخیص داد که پشت رفتارها چه خبر است.
 (۵) می‌گویند باید چهل روز روزه بگیری و عبادت خدا را به جا بیاوری. این تنها راهی است وقتیکه نیاز به یک معجزه داری.